جایی نرو....بچرخ فقط در مدار من ای ماه.... ای ستاره ی دنباله دار منباید جهان و نظم قدیمش عوض شود هر کار می کنم که تو باشی کنار من دادم عنان زندگی ام را به عشق تواز اختیار عقل گذشته است کار منچون سنگ کوچکی ته یک رودخانه اماین گونه است در غم تو روزگار منحالا بیا و مثل نسیمی عبور کناز گیسوان مضطرب بی ق

ای که اخمت به دلم ریخت غمِ عالم راخندهات میبَرَد از سینه دو عالم غم را برق لبهای تو یادآور شاتوت و شراب چشمهی اشک ِتو بیقدر کند زمزم را گاه از آن غنچه، فقط زخم زبان میریزی گاه با بوسه شفابخش کنی مرهم را بستهای غنچهی سرخی به شب گیسویت کردهای باز رها خرمن ابریشم را نرگست عربدهجوی و

شبیه یک غم ناخوانده می رسی از راه به سرسلامتی این دل سپید و سیاه که من غزل بزنم جای گل به گیسویم که من دوباره بیفتم به خاطرت به گناه تو اتفاق میفتی که من شروع شوم در آسمان نگاهت به گونه ی یک ماه یک استکان از این چای تازه دم کرده بنوش تا که نیفتاده از دهان چون آه کمی شتاب کن آخر زمان ما تنگ ا